Yaşar Kemal Türkiye’dir

Standard

kemal-93E4-278B-6A15

Senelerce senelerce evveldi… Tüyap kitapfuarına annemle birlikte gitmiştik. Fuarda gezinirken birden Orhan Pamuk ve Yaşar Kemal’i gördük. Pamuk ve Kemal yanyana yürüyorlardı ve belleğim beni yanıltmıyorsa Pamuk, Kemal’in koluna girmişti. Şimdi bunu yazarken tereddüt ettim. Kemal yaşlı olduğu için kola giren O olmalıydı.
Annem “Aaa Orhan Pamuk ve Yaşar Kemal…” deyip onlara doğru hamle yaptı. Ben de “Dur yaa” diyerek anamı zaptettim. Annem tez canlıdır; büyük ve değerli insanları görürse kaçırmaz. Bense çekinirim yanlarına gitmeye öyle insanların. Uzaktan hayran hayran bakarım sadece.
Ve Yaşar Kemal’imizi de kaybettik. Başımız sağolsun. Zalim şubat gitmeden son bir yaprak daha döktü. Yaşı ileriydi, bekliyorduk ama her ölüm üzücüdür. Bu şubat Özgecan’larla, Fırat Yılmaz’larla unutulmaz bir kara şubat oldu.
Yaşar Kemal’in ölümü üzerine söz söyleyenler konuyu Nobel ödülüne de getirdiler ve bazıları bu vesile ile Orhan Pamuk’a laf soktular. Madem sırası geldi konuyu aydınlatalım.
Mesela şöyle demiş birisi:
“O başkaları beğensin diye yazmadı. Türkçe düşündü, Türkçe yazdı. Nobel ödülü siyasallaşmıştır. Orhan Pamuk o lâfları etmeseydi nobel alamazdı. Nobeli Orhan Pamuk değil Yaşar Kemal hak etmişti.”
Bir başkası:
“30 bin Kürt ve 1 milyon Ermeni öldürdük, dedi Nobeli kaptı” demiş.
Bir diğeri de şunu demiş:
“Nobeli alamadan gitti ben ona yanarım!”
Efendiler! Saçmalamayın, zırvalamayın ve bu pis huylarınızdan vazgeçin! Orhan Pamuk takıntınızdan derhal kurtulun. Hayatınızda edebiyata yer açın.
Yaşar Kemal dünyada tanınan bir yazardı. Pek çok ödül aldı, eserleri pek çok dile çevrildi. Nobel almış, almamış bu kadar önemli mi! Milan Kundera’nın nobeli yok. Kusur mudur bu? Değildir.
Edebiyat seven bir insan hiçbir edebiyatçıya düşman olamaz.
Edebiyat dünyasında kıskançlıklar, çekememezlikler ve gereksiz düşmanlıklar görülmüştür. Hatta bazı değerli isimler kantarın topuzunu kaçırmış ve diğer değerli isimlere haksızlık yapmışlardır.
Değerli bir sanatçıyı karalamak, karalanan sanatçının değerini düşürmez.
Yaşar Kemal de büyüktür, Orhan Pamuk ta büyüktür. Her ikisi de bizimdir. İnce Memed te başyapıttır Çalıkuşu da.
Fethi Naci’nin en beğendiği 10 şair arasında Attila İlhan ve Necip Fazıl yoktur, Cevat Çapan vardır! Naci’nin listesi beni gülümsetir.
Not etmişim; Attila İlhan öldüğü zaman Selahattin Duman tek kelime etmemiş! Her büyük edebiyatçıyı uğurlarken bir iki güzel kelam etmek gerekir oysa.
Fethi Naci’yi de Selahattin Duman’ı da severim.
Bir de asla sevemeyeceğim insanlar var. Ahmet Akgündüz bu insanların başında geliyor. Şöyle demiş: “Yaşar Kemal öldü, ancak hayatına ait ayrıntılar içinde ‘Allah rahmet etsin’ diyeceğim bir ip ucu bulamadım.”
Ben de şöyle diyorum: Akgündüz gibi adamlar hiç olmasalar da olur. Hatta çok iyi olur. Ama maalesef varlar.
Mevlana gibi “Kim olursan gel” demiyorum; Akgündüz! Sen sakın gelme.
Bir adam daha var. O da 90’lı yıllarda Yaşar Kemal için şöyle bir lâf etmişti: “İki tane kıçı kırık roman yazdın da adam mı oldun!”
Bu adamın adını unutmuşum. İyi ki unutmuşum, umarım hiç hatırlamam.
Yaşar Kemal’e rahmet diliyorum.
Reklamlar

One response »

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s